DAC8: is de richtlijn ingevoerd in Nederland?

Richtlijn (EU) 2023/2226 · DAC8

Wat regelt de richtlijn?

DAC8 is een richtlijn: een Europese wet die elk land zelf in eigen wetten moet omzetten. Deze wet regelt dat diensten voor belasting automatisch gegevens over crypto delen. Een ander EU-land hoeft dus niet eerst om die gegevens te vragen.

De gegevens gaan over gebruikers en wat zij met crypto doen. Denk aan aankopen, verkopen en het overdragen van crypto. De diensten delen onder meer namen, adressen en het land waar gebruikers wonen. Ook delen zij het nummer waarmee de dienst voor belasting iemand herkent.

Per soort crypto delen de diensten bedragen en aantallen eenheden. Ook delen zij hoe vaak gebruikers crypto kopen, verkopen of overdragen. De Europese Commissie krijgt geen toegang tot gedeelde gegevens die gebruikers en aanbieders herkenbaar maken.

DAC8 past ook regels aan voor andere gegevens over belasting. Het gaat onder meer om inkomsten uit werk, pensioenen en vastgoed, zoals woningen. Ook veranderen regels voor het delen van bepaalde afspraken over belasting tussen landen.

Voor wie geldt het?

Aanbieders van diensten rond crypto moeten gegevens aanleveren als zij onder de meldplicht vallen. Zij moeten ook de verplichte controles uitvoeren. Voor bedrijven die activiteiten rond crypto beheren, gelden daarnaast regels voor registratie in één EU-land.

EU-landen moeten zorgen dat aanbieders zich aan de regels houden. Ook moeten zij zorgen dat de gegevens bij de betrokken landen terechtkomen.

De regels raken gebruikers over wie aanbieders gegevens moeten melden. De diensten voor belasting krijgen hun gegevens en informatie over hun handel in crypto. Dat kan ook gelden voor personen die uiteindelijk een belang hebben in een bedrijf of instelling.

De Nederlandse wetten en regels

Dit heeft Nederland aan de Europese Commissie gemeld als invoering van deze richtlijn, van oud naar nieuw.

Een melding betekent nog niet dat de richtlijn helemaal is ingevoerd. Dat beoordeelt de Commissie; dat zie je aan de procedure hieronder.

De procedure van de Commissie

Als een land een richtlijn niet op tijd invoert, kan de Commissie een inbreukprocedure beginnen: een procedure tegen een land dat een EU-regel niet (goed) uitvoert.

Bron: inbreukbesluiten van de Europese Commissie (zoeken in de besluiten), besluiten tot en met 1 oktober 2026; opgehaald op 24 oktober 2026. De koppeling van zaak aan richtlijn maken wij zelf op grond van de titel van de zaak.

Hoe ver zijn de andere EU-landen?

24 van de 27 EU-landen hebben nieuwe regels voor deze richtlijn gemeld bij de Commissie; 3 nog niet.

Over de uiterste datum

EUR-Lex noemt voor deze richtlijn meer dan één uiterste datum: 31 december 2025, 31 december 2027, 31 december 2029. Dat komt voor als onderdelen op verschillende momenten ingaan, of als de termijn later is verlengd. Wij rekenen met 31 december 2025: de laatste datum vóór de eerste waarschuwingsbrief van de Commissie.