Moet Nederland een asielverzoek behandelen vanwege een ongeboren kind?

Waar gaat de zaak over?

Een Syrische vrouw voert een rechtszaak tegen de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Die wilde haar asielverzoek niet behandelen, omdat Litouwen volgens hem verantwoordelijk was.

De vrouw trouwde in Nederland met een man die daar al asiel had gekregen. Ze kreeg een dochter. De zaak gaat over de Dublin III-verordening (604/2013), een Europese wet die meteen in alle EU-landen geldt. Deze wet bepaalt welk EU-land een asielverzoek moet behandelen.

De vraag van de rechter

Rechtbank Den Haag wil weten welke rol het belang van een ongeboren kind speelt. Mag dat belang volgens Nederlands recht op zichzelf meewegen bij de vraag welk land verantwoordelijk is?

Daarnaast vraagt de rechter naar de regel over familieleden die van elkaar afhankelijk zijn. Geldt die ook als een zwangere asielzoeker afhankelijk is van haar echtgenoot? En kan die regel gelden voor de band tussen haar ongeboren kind en de vader? De rechter vraagt ook of Nederland daarom moet zorgen dat het kind bij de vader kan blijven.

Het antwoord van het Hof

Het Hof maakt onderscheid tussen 2 regels uit de verordening. De regel over afhankelijkheid in artikel 16 geldt niet voor de genoemde relaties.

Daarbij gaat het om een asielzoeker die afhankelijk is van haar echtgenoot. Hij verblijft legaal in het land waar zij asiel aanvraagt. Ook de band tussen haar ongeboren kind en haar echtgenoot valt niet onder deze regel. Haar echtgenoot is ook de vader van het kind.

Artikel 17 laat wel ruimte voor nationale wetten. Die mogen de overheid verplichten een asielverzoek alleen vanwege het belang van het kind te behandelen. Dat geldt als de vrouw zwanger was toen ze asiel aanvroeg.

Volgens de gewone regels kan dus een ander EU-land verantwoordelijk zijn. Toch kunnen nationale wetten Nederland dan verplichten het asielverzoek te behandelen.