Mag Nederland een beloofde terugkeer voor een straf weigeren?

Waar gaat de zaak over?

Een Poolse rechter vraagt Nederland een man over te dragen voor strafvervolging. De man wordt verdacht van het niet betalen van kinderalimentatie. Volgens Rechtbank Amsterdam is dat in Nederland niet strafbaar.

Het kaderbesluit over het Europees aanhoudingsbevel (2002/584/JBZ) regelt de overdracht van personen tussen EU-landen. Ook speelt kaderbesluit 2008/909/JBZ een rol. Dat gaat over het uitvoeren van gevangenisstraffen die een ander EU-land heeft opgelegd.

De vraag van de rechter

Rechtbank Amsterdam moet beslissen of Nederland de man aan Polen overdraagt. De man woont al jaren in Nederland en heeft hier nauwe banden. De rechtbank overweegt de overdracht toe te staan. Dat wil zij doen hoewel het feit in Nederland niet strafbaar is.

Daarbij wil de rechtbank de garantie dat de man bij een eventuele gevangenisstraf terugkeert naar Nederland. Hij moet die straf dan hier kunnen uitzitten.

Mag een andere Nederlandse autoriteit die terugkeer daarna toch weigeren? En mag dat omdat het feit hier niet strafbaar is? Dat wil de rechtbank van het Hof weten.

Het antwoord van het Hof

Nee, niet in de situatie die het Hof beschrijft. Nederland mag dan niet alsnog weigeren de buitenlandse straf uit te voeren omdat het feit hier niet strafbaar is. Een Nederlandse regel mag zo’n weigering niet verplichten of mogelijk maken.

Daarvoor gelden voorwaarden. De rechtbank moet de overdracht eerder hebben toegestaan, hoewel het feit in Nederland niet strafbaar is. Ook moet zij als voorwaarde hebben gesteld dat de man terugkeert naar Nederland. Hij moet een eventuele straf dan hier uitzitten.

Verder mogen de omstandigheden na de overdracht niet zo zijn veranderd dat Nederland de beloofde terugkeer mag weigeren. Het antwoord gaat dus over weigeren omdat het feit in Nederland niet strafbaar is. Daarbij gelden de genoemde voorwaarden.