Kaart voor diplomaten telt als bewijs van recht op verblijf bij asiel

Waar gaat de zaak over?

Een man en een vrouw voeren een rechtszaak tegen de Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid. Deze bestuurder weigerde hun verzoeken om asiel in Nederland te behandelen. De ouders voeren de zaak ook namens hun kinderen, die nog niet volwassen zijn.

Het gezin woonde eerder in een ander EU-land. Daar werkte de vader namens zijn land bij een diplomatieke post. Zo’n post onderhoudt de contacten met het land waar die is gevestigd. Het EU-land gaf het gezin diplomatieke kaarten: kaarten voor diplomaten en hun gezin.

De zaak gaat over de Dublin III-verordening (604/2013), een Europese wet die meteen in alle EU-landen geldt. Die wet bepaalt welk EU-land een verzoek om asiel moet behandelen.

De vraag van de rechter

Volgens de staatssecretaris moest het andere EU-land de verzoeken om asiel behandelen. Hij zag de kaarten als verblijfstitels: documenten die toestemming geven om in een land te wonen. Het andere land stemde ermee in het gezin over te nemen.

De ouders waren het daarmee oneens. Volgens hen hadden zij geen verblijfstitel gekregen. Zij mochten daar naar eigen zeggen wonen door hun positie als diplomaten. Dat recht volgde volgens hen rechtstreeks uit het Verdrag van Wenen.

De Raad van State wil weten hoe de Europese regel moet worden uitgelegd. Telt een diplomatieke kaart als verblijfstitel als een EU-land die volgens het Verdrag van Wenen geeft? De kaarten waren nog geldig toen de ouders in Nederland asiel aanvroegen.

Het antwoord van het Hof

Het Hof zegt van wel. Geeft een EU-land een diplomatieke kaart op grond van het Verdrag van Wenen? Dan is die kaart een verblijfstitel volgens de Dublin III-verordening.

Zo’n kaart telt dus als bewijs dat iemand in een land mag wonen. Dat telt mee om te bepalen welk EU-land een verzoek om asiel moet behandelen.