Mag Booking.com hotels verbieden elders lagere prijzen te vragen?

Waar gaat de zaak over?

Booking.com voert een rechtszaak tegen 25hours Hotel Company Berlin en andere Duitse hotels. De zaak gaat over afspraken die hotels verbieden elders lagere kamerprijzen te vragen.

Artikel 101 VWEU speelt hierbij een rol. Deze EU-regel verbiedt afspraken die de concurrentie tussen bedrijven beperken. Ook speelt verordening (EU) nr. 330/2010 mee: een Europese wet die meteen in alle EU-landen geldt. Die bepaalt wanneer bepaalde afspraken tussen bedrijven toch zijn toegestaan.

De vraag van de rechter

Rechtbank Amsterdam wil weten hoe zij deze EU-regels moet toepassen. Zij vraagt het Europese Hof om uitleg en beslist daarna zelf de zaak.

De eerste vraag gaat over 2 soorten prijsafspraken van Booking.com:

• De brede afspraak verbiedt hotels elders lagere prijzen te vragen. Dat geldt voor hun eigen websites en andere manieren van verkopen, én voor andere aanbieders.
• De smalle afspraak verbiedt lagere prijzen alleen als hotels zelf kamers verkopen.

Zijn deze extra afspraken nodig om de diensten van Booking.com aan te bieden? En vallen ze daarom buiten het Europese verbod op afspraken die de concurrentie beperken? De rechtbank wijst daarbij op een risico voor Booking.com. Reizigers kunnen daar een kamer zoeken, maar daarna rechtstreeks goedkoper boeken.

De tweede vraag gaat over de markt waarop Booking.com actief is. Welke manieren om kamers te verkopen moet de rechter daarbij meetellen? Dat is nodig om te bepalen welk deel van de markt Booking.com heeft. Daarmee kan de rechter beoordelen of een uitzondering op het verbod mogelijk is.

Het antwoord van het Hof

Volgens het Hof zijn beide soorten prijsafspraken niet nodig voor de diensten van Booking.com. Ze vallen dus niet om die reden buiten het Europese verbod op afspraken die de concurrentie beperken.

Voor de tweede vraag eist het Hof een concreet onderzoek. Kunnen websites om kamers te boeken en andere manieren van verkopen elkaar vervangen? Dat moet worden onderzocht vanuit zowel klanten als aanbieders.

Zo moet duidelijk worden welke diensten tot dezelfde markt behoren. De verordening stelt grenzen aan het deel van de markt dat bedrijven mogen hebben. Om die grenzen toe te passen, moet eerst duidelijk zijn wat die markt is.