Mag de rechter zelf beslissen over een afgewezen asielverzoek?

Waar gaat de zaak over?

Een Pakistaanse asielzoeker procedeert tegen de Minister van Asiel en Migratie. De minister wees zijn asielverzoek af, maar Rechtbank Den Haag vindt die afwijzing onvoldoende uitgelegd. De man verklaarde dat hij in Pakistan was gemarteld en vanwege zijn geloof ernstig was mishandeld. Richtlijn 2013/32/EU speelt hierbij een rol: deze regelt de procedures voor het verlenen en intrekken van internationale bescherming.

De vraag van de rechter

Rechtbank Den Haag vindt de verklaringen van de man geloofwaardig. Volgens de rechtbank moet hij op basis daarvan bescherming krijgen. Maar volgens de nationale rechtspraak mag de rechtbank hierover niet zelf beslissen. Zij moet de afwijzing dan vernietigen en de minister opnieuw laten beslissen.

De rechtbank vraagt het Hof daarom:

• Mag zij zelf bindend beoordelen of het verhaal van de asielzoeker geloofwaardig is?
• Mag zij zelf beoordelen of hij gevaar loopt en bescherming moet krijgen?
• Mag nationale rechtspraak deze bevoegdheden alleen aan de minister geven?
• Mag zij informatie meenemen die pas tijdens de procedure bij de rechtbank naar voren komt?

Het antwoord van het Hof

Volgens het Hof mag de rechter die een afgewezen asielverzoek beoordeelt, hierover zelf een bindende uitspraak doen. De rechter mag beoordelen of het verhaal van de asielzoeker geloofwaardig is. Ook mag hij beoordelen of de vrees voor vervolging aannemelijk is. Hetzelfde geldt voor de vraag of bij terugkeer een werkelijk risico op ernstige schade bestaat.

Daarnaast mag de rechter inhoudelijk beslissen of het verzoek om bescherming terecht is. Daarbij houdt hij rekening met alle gegevens die tijdens de beroepsprocedure naar voren zijn gebracht. Dat is de procedure waarin de asielzoeker de afwijzing aanvecht.

EU-landen mogen deze bevoegdheid van de rechter niet beperken.