Inbreukprocedures: welk EU-land heeft er de meeste?

Wat is een inbreukprocedure?

Een inbreukprocedure is een procedure van de Europese Commissie tegen een EU-land dat een Europese regel niet (goed) uitvoert. De Commissie let erop dat landen zich aan de EU-regels houden. Ze kan een land uiteindelijk voor het Hof van Justitie van de EU brengen. Dat Hof kan een boete opleggen.

Vaak gaat het om een richtlijn. Dat is een Europese wet die elk land zelf in eigen wetten moet omzetten, vóór een vaste datum. Meldt een land niet op tijd dat dit gelukt is, dan kan de Commissie een procedure beginnen. Dat kan ook als ze vindt dat een land een regel verkeerd heeft ingevoerd of verkeerd toepast. Zulke fouten vindt de Commissie door eigen onderzoek, of door klachten van burgers en bedrijven.

De stappen

Elke stap is een officieel besluit van de Commissie.

1. Eerste brief (ingebrekestelling). De Commissie vraagt het land om uitleg. Het land moet binnen een vaste tijd antwoorden, meestal 2 maanden.
2. Tweede brief (met redenen omkleed advies). Is de Commissie niet tevreden, dan volgt een tweede brief. Daarin legt ze uit waarom het land volgens haar de regels overtreedt. Het land krijgt weer een vaste tijd om het op te lossen, meestal 2 maanden.
3. Naar het Hof. Blijft het probleem bestaan, dan kan de Commissie de zaak voorleggen aan het Hof van Justitie. De meeste zaken worden eerder opgelost. Gaat het om een richtlijn die niet op tijd is ingevoerd, dan kan de Commissie het Hof meteen om een boete vragen.
4. Boete. Zegt het Hof dat het land de regels overtreedt, dan moet het land zich aan die uitspraak houden. Gebeurt dat niet, dan kan de Commissie het land opnieuw voor het Hof brengen. Ze stelt dan een boete voor: een vast bedrag, een bedrag per dag, of allebei. Het Hof beslist hoe hoog de boete wordt.
5. Sluiting. Is het probleem opgelost, dan sluit de Commissie de zaak. Ook dat is een besluit.

Bron van deze uitleg: Europese Commissie, Infringement procedure.